Η θάλασσα που μας πίκρανε είναι βαθιά κι ανεξερεύνητη και ξεδιπλώνει μιαν απέραντη γαλήνη.
ΣΑΝ ΚΑΡΔΙΑ
Ριζώνει η θλίψη μουχλερή και μαύρη. Πεθαμένους μετράει η ανάσα χτυπάει σαν καρδιά. Σκοτισμένη η μέρα σβηστό το μέσα, κουρασμένο με σάλιο πικρό, ζαβολιάρης ο ήλιος κι εσύ ξανάχασες το θάρρος, η πληγή ανοιχτή κακοφορμίζει...30-5-19 Ρ.Κ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
σχολιάστε...