Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

ΤΕΛΟΣ ΕΝΔΟΞΟ















Το νερό αγέρωχο, δυνατό, κόκκινο
σαν αίμα, το βουνό το στέλνει να ξεπλύνει;
ν' αθωώσει; να βάλει τέλος ένδοξο;
να σώσει; ενώ εμείς κάνουμε σταυρούς
πανικόβλητους κι ευχαριστούμε, που
θα ξανακλειδώσουμε τις πόρτες το βράδυ,
θα ξαναφάμε να χορτάσουμε μόνοι μαζί με
άλλους ολόμονους, θα προσποιηθούμε
ότι κοιμόμαστε με το μυαλό ακάθαρτο και
βαρύ, με τα χαπάκια στο προσκεφάλι και
θα νιώθουμε τυχεροί, αφού το όνομα της
μιζέριας μας το λέμε ζωή και τις ανόητες
συνήθειές μας ονομάζουμε "κανονικότητα".

                                                        Ρ.Κ.

Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

ΦΤΗΝΑ

Φτηνά πουλημένη ψυχή στον κόσμο,
σε φωνές και στατιστικές,
το ταμείο τόχασε συνθηκολογώντας
με αντάλλαγμα πλαστό μια
κακότροπη ασφάλεια και τα τείχη
υψωμένα ν' αποκόβουν την οδό,
όπου τυφλοί παπαγάλοι άνιωθοι
κι υπερόπτες τραγικοί, μ' άκαρπους
εχθρούς, αργολογούν ανήμποροι
να βάλουν ένα τέλος.

                                  Ρ.Κ.

Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ

Ευγενία την έλεγαν...
Είχε κόκκινα μαλλιά,
μάτια πράσινα,
μικρή καμωμένη,
στο νου έφερνε
τα κορίσια πούτρεχαν
ανέμελα σε θέματα
βουκολικά παλιών
γαλλικών ταπισερί...
Ευγενία την έλεγαν
και πέθανε βιαστικά,
πριν φτάσει τα σαράντα...

Μπορεί κάποιος να ζήσει
μ' αυτό το όνομα;
Δεν ζεις μ' αυτό το όνομα·
πεθαίνεις ξεγελασμένη,
από ευγένεια,
για όσα δεν σου άρεσαν,
όσα σε βάρυναν και δεν μίλησες,
παρά καταπιάστηκες
να πολλαπλασιάζεις
κακότροπους αστερισμούς
μέσα στο σώμα σου και
μυστικά να διαμαρύρεσαι
με χαρά κρυφή που επιτέλους
τους συγκίνησες ευγενικά κι
αθόρυβα, που επιτέλους σε 
πρόσεξαν λιγάκι!

                                       Ρ.Κ.

Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017

ΚΟΡΩΝΑ-ΓΡΑΜΜΑΤΑ














Στη βαριά τη μυρωδιά, στο χώμα
που ανασαίνει ακόμη και νιώθει
και προσπαθεί· στην παραίτηση
και τον πανικό, στην ακινησία
του τρόμου, αιωρούνται ψηλά
οι δάφνες σου αναποφάσιστες,
έντιμες, μην πατήσουν πάνω στα
βάγια σου, κοντοστέκονται ως
να πάψουν οι φωνές των ωσαννά,
λίγο πριν τον σταυρό, εκεί παίζεις
την ανθρωπιά σου κορώνα-γράμματα,
όσο το εγώ σου πανίσχυρο,
φορά μάσκες αλλόκοτες και
σ' έχει γραπωμένο για τα καλά,
ενώ όλα ακίνητα περιμένουν την έκβαση.

                                          Ρ.Κ.

Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

ΦΡΟΝΙΜΟΣ

Απλώθηκε στα ταξίματα και χάθηκε,
το σώμα ξένο, δε ησυχαζε,
οι πλάτες ικέτευαν, ο λαιμός
ούτε μια τόση δα περηφάνεια,
ανάστημα συρρικνωμένο,
βόλευε δίπλα δίπλα τα πόδια του
με τρόπο φρόνιμο και παράξενο,
ταπεινωμένο, ενώ πηγαινοερχόταν
στον ποπό του αβόλευτος κι ευάλωτος..

                                                    Ρ.Κ.

Σάββατο, 28 Οκτωβρίου 2017

ΟΥΤ' ΕΥΚΟΛΟ, ΟΥΤΕ ΔΥΣΚΟΛΟ











Νερό βαθουλό κι άγριο από σιωπή
λικνίζεσαι σε ζαλούρα παράξενη
γεμάτη μεράκια, πας κι έρχεσαι με
το ακοίμητο νερό βαθιά, φουντώνεις
κι έπειτα ψυχραίνεις, βλέποντας με
μάτι ανοιχτό το κενό, χαράζοντας γέλια
γλυκά σε τεντωμένο πρόσωπο, προσεκτικό
και τολμηρό από φόβο, λιβάδια στρέμματα
μπροστά τα νερά, ρίγη στις πλάτες,
μουσικές βραχνές σε λαιμό στουμπωμένο,
δισταγμοί στα λόγια, φυτεύεις ακοή
σε φευγάτο ορίζοντα, ταξίδι δεν είναι, ούτ'
εύκολο ούτε δύσκολο, υπομονεύεις
και λικνίζεσαι και πας, να δεις τα σωθικά σου
στην άβυσσο παρέα με μέδουσες,
υποβρύχιους γίγαντες κι αστέρια των νερών.

                                                        Ρ.Κ.

Παρασκευή, 27 Οκτωβρίου 2017

ΘΕΛΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΜΗ















Δυο βήματα έκανες και πίστεψες
πως τέλειωσε ο δρόμος, κάπου
πως έφτασες και στο τέρμα φίλοι
θα περίμεναν με  στεφάνια από δάφνες
κι ο θεός που σου χρώσταγε τα καλά
και τα εύκολα κι όλα σου τα χατήρια νάτα
έτοιμα κι αυτά ν' απαιτήσουν, να γυρέψουν,
να ξεχρεώσουν κι ύστερα ν' αναπαυτείς,
να βολευτείς, να χουζουρέψεις ταϊσμένη
και βολεμένη να πιστέψεις απ' την αρχή
ξανά τις ίδιες ιστορίες...

                                          Ρ.Κ.




Πέμπτη, 26 Οκτωβρίου 2017

Ή ΚΑΘΟΛΟΥ Ή ΠΟΛΥ

Μέσα από χοντρό γιαλι
κοιτάζει, οι εκφωνητές
φωτεινοί μπλε, ο ήλιος
ζωή, ψύχρανε το φθινόπωρο,
ο χειμώνας προ των πυλών
κι αυτή προσπαθεί να
βγάλει πέρα τον κεντρικό
ρόλο του έργου, κρυμμένη,
ελπιδοφόρα, γεμάτη
ενστάσεις και καταφάσεις,
μπερδεμένη και, ή καθόλου,
ή πολύ πολύ ενήλικη,
στέκεται στις όχθες,
να περάσει να μη περάσει,
η τόλμη λαγοκοιμάται,
η συνήθεια αντριεύει,
ξανακάθεται, τα μαξιλάρια
πέτρες της φαίνονται, πουθενά
δεν βολεύεται πια, όλα
ξεσκεπάστηκαν, χάσκουν,
ο νους σε κυματάκι αρμενίζει,
να μην πιαστεί προσπαθεί.

                                             Ρ.Κ.

Τετάρτη, 25 Οκτωβρίου 2017

ΑΠΕΘΑΝΤΗ
















Ο μέγας εχθρός, ο θάνατος,
την κοντοζύγωνε,
την γυρόφερνε από καιρό,
μα εκείνη είχε παραχωμένα τα κλειδιά
στου καναπέ της τις μαξιλάρες,
εκεί όπου κλώσαγε μοναξιά για χρόνια,
όσο αυτός με μανία γύρευε το πέρασμα
και τις κλειδαριές,
κι εκεί όπου ανάχωμα δέρμα κλειστό έβαζε,
που μητ' έδινε μητ' έπαιρνε, φραγμένο
από τα κατακάθια της ζήσης της και
ξεπουπουλιασμένο πια με χαμένα τα
μεγαλεία του, παρ' όλο που σαν κοπελούδα
το πρόσεχε όσο της ήταν μπορετό,
με κρέμες κι αλοιφές και δίαιτες
που πρόσεχαν το βάρος της, 
τρέφοντας μιαν ελπίδα, που τάιζε
τον αφανισμό της, ότι κάποτε
η περιωπή της τον κόσμο θ' αντίκρυζε.

                                                Ρ.Κ.

Τρίτη, 24 Οκτωβρίου 2017

ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΤΑ ΤΑΠΕΙΝΑ













Μωρές προσπάθειες ν' αποφύγουμε
ό,τι δυσαρεστεί κι ενοχλεί την επιφάνεια,
-λουστράτη και πολύχρωμη:
ευκολοπίστευτοι, πουλημένοι σε
εγωιστική ευμάρεια, μετατρέψαμε
την αφοσίωση σε εμμονή και προσκόλληση,
αρνηθήκαμε να δούμε κάτω από τα 
φανερά και τα προφανή, όλα για μια ζωή
οριζόντια, αβαθή κι επίπεδη, ενώ
ανήξεροι κι αγελαίοι, γυρεύοντας
τη χαρά που δεν γνωρίζουμε,
ξαμολημένοι στο κυνήγι των δικαιωμάτων
και της φήμης, υπνωτισμένοι,
δεν καταλάβαμε, πως στους βυθούς
που φοβόμαστε είναι τα χρυσάφια της χαράς
κι ο δρόμος της περνά απ' της καρδιάς τα ταπεινά
κι όχι στα λαμπερά που τη γυρεύουμε.

                                                                  Ρ.Κ.