Η ΚΑΡΕΚΛΑ

Θυμός ληστής με ανάσα μπόχα
κλείνει πέτρα τον λαιμό
σφίγγει το στόμα, ο νους
συγχυσμένος πάει κι έρχεται
προσπαθώντας να κρατήσει την
καρέκλα, ενώ βουλιάζει και
χάνεται όλο και βαθύτερα σε 
δρόμους σπαρμένους προσδοκίες
κι οφθαλμαπάτες-μανιέρα.

                                           Ρ.Κ.