ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ

Στο φρόνιμο κατεργάρικο βλέμμα του έπιαναν στασίδι όλες του οι γιαγιάδες από καταβολής κόσμου ενώ οι τρυφερές καμπύλες στα μηλομάγουλά του ντροπαλές κι υποταγμένες κι ο λαιμός μέσα στο κολάρο του έγερνε δεξιά στο ύψος πάνω απ' τα σαγόνια του, έτσι που έδινε μια εντύπωση σπασμένου, ξεχαρβαλωμένου
Ροδαλός σαν κοπέλα με ξύρισμα βελούδινο, τα υπεροπτικά του φρύδια θα 'στεκαν αταίριαστα αν δεν ήταν το χρυσαφί απ' τα γυαλιά του, γκριζωπά γαλάζια σαν βυθός λίμνης που τα 'φερνε  από μακριά κι από βαθιά μ' έναν τρόπο σχεδόν μυστηριακό..
Μέσα σ' όλα βούλιαζε η αμούστακη φωνή του με ήχο παραπόνεμα, άρθρωση άψογη, κομψή, έφηβου ψευτοπερήφανου, θεατρίνου, κατεργάρη και τζάμπα μάγκα

                                                                                      Ρ.Κ.