Τα λιγόλογα

ΘΛΙΨΗ

Θλίψη δερβέναγας
σε θρόνο από κουφάρια
χαμένων στιγμών
                                    Ρ.Κ.

ΗΛΙΟΣ ΥΠΕΡΟΠΤΗΣ

Ξύπνησα με λέξεις στο λαιμό,
μπουκωμένη Άνοιξη και ήλιο
αδιάφορο, υπερόπτη, έτοιμο  
να σε εκθέσει, να σε φανερώσει, 
να σε γεμίσει σκιές.

Ρ.Κ.

ΠΑΡΟΥΣΙΑ

Η παρουσία σου στο φόντο

νομιμοποιούσε τα τραύματα

επικύρωνε τους πόνους.

Ρ.Κ.

ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ

'Εκτακτες ανάγκες πλήθος,

οι ιστοί μου γεμίζουν απόβλητα,

προσπαθεί το σώμα να συντρέξει,

χάνει μάχες, ματώνει, μα και

πάλι στην πρώτη γραμμή.

Ρ.Κ.

ΠΑΡΤΙΔΕΣ

Πληγών παρτίδες

παιχνίδια που χάνω

κολλημένη στο 
βασανιστικό ΓΙΑΤΙ.

Ρ.Κ.

Με λειώνει τούτο το κλάμα
σα μουστοκούλουρο στον καφέ.
Διαβρώνει τα οστά μου και
δεν το σταματάει τίποτα.

Ρ.Κ.

Τραύματα αιώνων με πάνε

σ' αυτή την τσουλήθρα

της αυτολύπησης κι ήρθαν

και τα δάκρυα πάλι στον λαιμό

να φτιάξουν το υγρό τοπίο.

Ρ.Κ.